Wow, het is veel te lang geleden dat ik mijn blog bijgewerkt. Sorry about that, maar dingen in mijn leven zijn gek.
Velen van u hebben waarschijnlijk gezien of gehoord bepaalde tweets me op de podcast te zeggen dat ik een heleboel leuke dingen gaan niet over hebben, maar nooit in detail te treden. Het is niet dat ik niet wil delen, het is dat ik niet wil iedereen deprimeren. Dus, hier is wat er is gebeurt, vanaf het begin.
Ik verhuisde in 2005 terug naar huis om te helpen zorgen voor mijn oma toen ze werd gediagnosticeerd met kanker. Daar werk ik de tweede ploeg, nam ik zorg voor haar gedurende de dag, terwijl mijn moeder aan het werk was. Kort na mijn oma weg in 2006 overleden, had mijn moeder begonnen met het langzaam bergafwaarts ook. Vorig jaar, hoewel, mijn moeder begon echt te draaien voor het erger. Ze heeft beide heupen vervangen, heeft een infectie in haar linker nier die heeft nu veel meer gespreid, en ze heeft ook kanker. Ze heeft niet iets gedaan gekregen over een van haar want ze heeft geen ziektekostenverzekering. Ze kunnen ook niet krijgen handicap sinds haar baas heeft niet verzonden papierwerk in de Sociale Zekerheid (waar handicap middelen hiervoor komen uit) voor de afgelopen 10 jaar. Ook, omdat ze eigenaar van het huis (geërfd van mijn oma), kan ze niet krijgen enige vorm van een laag inkomen hulp. Ze weigert te hebben gedaan omdat ze iets niet kunnen veroorloven om en heeft niet de moeite te gaan bij een Social Security kantoor om zelfs maar te proberen en verzorgen van Getting Things in orde zijn met dat. Ik vond en op orde gebracht al haar aangifte inkomstenbelasting van de afgelopen 10 jaar, zodat ze kon gaan zorgen, maar over een maand later, nog steeds niets.
Ze kan nauwelijks lopen de meeste van de tijd. Ja, ze werkt nog steeds, maar ze kunnen niet veel langer. Ze heeft een wandelaar, die ik zal kunnen veroorloven om haar een in een paar dagen te krijgen, maar ik weet dat ze zal weigeren om het te gebruiken. En aangezien ze niet in staat zijn om veel langer te werken, heb ik een tweede baan te krijgen. Ik heb geprobeerd om erachter te komen hoe je twee banen werk en voor haar zorgen. Het is vrijwel onmogelijk. Ik ben de enige die daar is, echt waar. Alles valt naar me toe en er is niets dat iemand kan zeggen of doen om te helpen. Ik ben gewend om alleen en doe dingen op mijn eigen wezen, maar dit is overweldigend te veel. Het ergste, het is niet eens zo slecht nog niet als het gaat om te krijgen.
Ik heb een nieuwe auto, dat wel. Mijn auto heeft teveel dingen mis mee en het zou goedkoper zijn om een gebruikte auto te krijgen. Gisteren heb ik eindelijk geroepen en kreeg een lening van mijn 401K. Een deel van het geld is voor een aanbetaling op een nieuwe auto. Een deel van het geld moet gaan betalen sommige rekeningen heb ik een achterstand op. En een heel klein deel zal ingaan op mijn spaarrekening als kussen. Ik kan alleen maar hopen dat ik geen mede-ondertekenaar van de nieuwe auto nodig. Als ik dat doe, ben ik genaaid. Het enige wat het houden van mijn auto uit elkaar te vallen nu is het gebed aan de goden.
En plakband.
Letterlijk.
Dingen eindigen niet daar, dat wel. Ik heb ook de verzorging van het huis te nemen, binnen en buiten. Als de dingen niet gedaan krijgen, dat ze teven. De vrouw heeft slechts 4 of 5 leuke dingen tegen me te zeggen omdat ik afgestudeerd middelbare school in 1996. Elke dag zijn er bezuinigingen op mijn gevoel van eigenwaarde van haar. Little jabs die eten weg bij mij en mijn ziel. Ergens kan ik erin slagen om ze te negeren de meeste van de tijd, maar niet altijd. Ze wil een soort van ideale volmaaktheid van mij aan dat niemand kan bereiken. Niets wat ik doe of zeg is goed genoeg voor haar. Is niet veel te lang om te onthouden. Dus, ik doe al deze extra dingen. Het merendeel van de tijd dat ik kan doorgaan van haar verblijf. Ik maak een lijst van wat ik dagelijks moet vóór en na het werk doen. Over de enige keer dat ik echt aan mezelf en doe iets voor mij is als ik slaap. Een tweede taak zal zuigen op die afstand.
En dan zijn er mijn eigen persoonlijke gezondheidskwesties. Ik heb een operatie nodig is om nu op mijn rechter schouder voor 4 jaar. Ik zat te wachten tot vorig jaar, mijn 10-jarig jubileum op het werk, dus ik kon krijgen 75% van mijn loon gedurende de tijd die ik nodig zou hebben uitgeschakeld, krijgen in vergelijking met slechts 60% van mijn loon als ik was gegaan voor mijn 10 jarig bestaan . Rechts op het moment dat mijn 10 jaar op het werk kwam toen ze omlaag is gegaan. Ik kan haar niet helpen met mijn dominante arm in een mitella gedurende 3 maanden of zo. Ik ben er vrij zeker van dat ik ben ook de ontwikkeling van artritis in mijn handen en heeft gewoon een slagader verstopt. Nogmaals, ik kan niet voor haar zorgen en hebben deze dingen gezorgd. Ik weet dat ik nodig om te zorgen voor mezelf op de eerste, maar ik kan het gewoon niet. Ik ben zo stak ik ben niet in staat om te verhuizen.
In de afgelopen maand-en-een-halfjaar, dan kom ik dan dicht bij mezelf te doden tweemaal. Eerst met een scherp, scherp mes in de bossen achter een kerkhof waar niemand ooit zou me vinden en dan willen om te zien of mijn auto kon echt 140 mph goed te doen in een boom. Beide keren werd ik tegengehouden door een geest (niet dezelfde geest beide keren) zeggen dat het was niet mijn tijd. Toen ik suïcidaal werd in mijn tienerjaren, kon ik letterlijk het gevoel aan het einde van het touw Ik hing aan. Het maakt niet uit hoe dun dat touw echt, hoewel, het is altijd raveled zelf een back-up en trok me mee. Het engste wat voor mij nu is dat ik niet meer voelen dat touw. Misschien is het heelal niet denk dat ik meer hoeven te voelen, dat ik ontgroeid de noodzaak te voelen onder mijn handen, maar ik heb het toch nodig hebt. Zonder zijn aanwezigheid zou een geest niet genoeg om te stoppen me de volgende keer en dat schrikt me verrot. Ik ben niet het type persoon om therapie te zoeken, maar ik heb het gevoel dat ik heb die nodig is om iemand te zien voor een paar maanden nu. Het enige ding is, heb ik niet de tijd om. Niet met alles te willen anders te doen. En het is niet zo dat een psychiater is open op 1am, toen ik stap uit te werken.
Ik weet dat ik tijd te maken voor zowel een arts en een psychiater, maar ik krijg minder en minder slaap nodig, omdat het als de dagen en weken gaan door, omdat er meer en meer dingen die wordt toegevoegd aan de lijst die ik heb om voor te zorgen. En omdat mijn moeder niet nog een wandelaar, ik moet ervoor zorgen dat ik thuis ben om haar te helpen uit haar auto, de trap op het dek, en in het huis. Ze viel een keer en verweet mij niet te hebben haar geholpen. Sindsdien heb ik hielp haar dagelijks. Ze beschuldigt me de hele tijd voor dingen die niet mijn schuld is, als goed. Met een rollator, zal ik niet te rond om haar te helpen uit de auto in het huis. Dan kan ik het werk twee banen. Maar wat over het helpen van haar in en uit haar kleren? Ja, ik heb haar veranderen de hele tijd te helpen. En op de top van alles, wat over de tijd te maken maaltijden te eten? Tijd om boodschappen te kopen? Doe het wasgoed? Hoe kan ik eventueel alles doen wat van dit spul, voor haar zorgen, werken twee banen, terwijl ze alle in constante fysieke pijn en probeer mijn best te beweren zelfs maar een greintje gezond verstand om me te houden van mezelf verschiet?
Het is losjes gebaseerd op wat er gebeurde toen mijn moeder mijn vader vertelde dat ze zwanger was. Als u wilt weten het echte verhaal en waarom ik ging de Rhett / Scarlett route met deze, moet je om te luisteren wanneer de aflevering komt op donderdag.
Ik heb nooit gedacht dat ik zou een recept hier posten, maar ik heb er zo veel aanvragen voor dit recept, dat ik dacht dat ik zou hem in een handige plek voor iedereen te bekijken / kopiëren / e-mail enz. op hun gemak.
Dit is niet mijn eigen recept. Ik vond het en hield van de eenvoud ervan. Het is een heel ouderwets recept en een van de makkelijkste dingen die ik ooit het genoegen gehad om te maken.
Afgelopen zaterdag had ik verwijderd, 5 tanden (alle 4 verstandskiezen en 1 extra molair), dus alles wat ik op dit moment kunnen eten zijn zacht voedsel. Ik was moe van soep, had wat extra rijpe bananen rond, en voila-banaan brood. Ik maakte het voor het eerst gisteravond en het bleek perfect, wat verrassend is, aangezien mijn oven is heel temperamentvol en niet altijd verwarm alles gelijkmatig.
Anyway, hier is het recept. Geniet!
3 of 4 rijpe bananen, gepureerd
1 / 3 c. gesmolten boter
3 / 4 c. suiker (1 kopje kunt gebruiken)
1 ei, geklopt
1 theelepel. vanille
1 theelepel. zuiveringszout
snufje zout
1 1 / 2 c. all-purpose bloem
Verwarm de oven voor op 350 graden Fahrenheit. Met een houten lepel, meng de boter in de geprakte bananen in een grote mengkom. Meng suiker, eieren, en vanille. Strooi er zout en bakpoeder boven het mengsel en mix inch Voeg de bloem toe en meng het laatst inch Schenk het mengsel in een beboterde 4 "x8" brood pan. Bak gedurende 1 uur. Afkoelen op een rooster. Haal uit de pan en snijd ze in te dienen.
Opmerking: Ik gebruikte 4 bananen en laat het afkoelen gedurende 30-40 minuten. Dit gaf het tijd om cool genoeg om aan te raken, maar toch nog warm genoeg om de boter smelten op het brood. Ook ik zelf heb gebruikt boter op de pan in plaats van Pam zoals ik normaal zou doen. Ik ben blij dat ik dat deed, omdat zij gaf het een prachtig heerlijke bruine korst helemaal rond.
Ofwel is seniliteit schoppen in de voor mij zo vroeg (goed mogelijk), ik heb vervangen door een pod persoon (ook een goede mogelijkheid), of ik heb het helemaal gehad met die out-of-vorm (meest waarschijnlijke scenario, andere dan de peul persoon ding).
Vandaag heb ik mijn auto schoongemaakt en gereinigd alle ramen aan de binnenkant. Dit was een prestatie op zich. Als je had gezien voordat mijn auto, zou je begrijpen.
Sinds gisteren heb ik stopte met drinken energy drinks en regelmatige soda. Ik ben nu drink veel meer water, melk, en Coke Zero (geen calorieën of high fructose corn siroop), maar vooral water. Ik ben niet bitchy, sliep beter gisteravond, en nu al het gevoel dat ik meer energie dan ik deed. Als je eens wist over mijn verslaving aan reguliere frisdranken en energy drinks, je zou dit ook een hele prestatie op zich.
Wacht! Er is nog veel meer! Vanavond ga ik terug naar de sportschool voor het eerst in bijna twee jaar te gaan. Ik ging een keer vorig jaar in januari, maar niet echt tellen dat.
Dus wat de hel heeft gekregen in mij? Afgelopen vrijdag op het werk, die van ons met penis had te gaan in de rug en begin te helpen starten inventaris. Ik was tillen / duwen / trekken zware bakken en stapels bakken en door de lunch liep net als Quasimodo en Tiny Tim had een baby. Ook mijn rechterhand was alleen goed voor gebruik als een Chinese back-scratcher. Ik begon te zweten, kortademig, en eigenlijk wilde sterven. Ik had gespeeld met het idee om terug te gaan naar de sportschool eerder vorige week, en na vrijdag, werd bevestigd.
Ik ben er klaar voor. Ik ben klaar om te krijgen en gezonder gewicht te verliezen. Ik heb al eens eerder en kan ik weer doen. De redenen waarom ik stoppen met naar de sportschool zijn er niet meer. Ik doe dit voor mij en niemand anders. Ik was gelukkiger en gezonder toen ik ging naar de sportschool en eten direct voor. Ik wil dat gevoel terug.
Ik ben comfortabel met mijn lichaam en liefde op de manier waarop het is, maar ik weet dat ik een beter lichaam hebben als ik aan werken. Kleine veranderingen hier en daar in mijn dagelijkse leven (eten van rechts, tijd vinden om te oefenen, enz.) zijn alles wat nodig is op het eerste. Nou, dat is, en een aantal persoonlijke motivatie. Ik denk het niet zweten, terwijl het eten van een zakje pinda M & M's is een grote motivator.
Ik leg mijn geest om dit voor. Deze keer, echter kan ik behoefte aan wat extra steun van vrienden, vooral omdat ik lui ben en vol goede bedoelingen. Plus, ik heb niet mijn training buddy dit keer rond. Ik heb wel een killer afspeellijst om de training te op mijn iPod, dat wel.
Ik heb nog geen set all van mijn doelen, maar zal dat vanavond of morgen ochtend af. Ik weet dat ik wil aan de slag om ten minste 200 pond, met inbegrip van spierontwikkeling. (Spier weegt meer dan vet voor degenen onder u die niet weten.) Toen ik mijn doelen niet helemaal klaar zijn, zal ik hier een andere functie en maakt deze bekend op al mijn sites. Ik zal dit doen mensen weten dat ik serieuze ben en kick mijn kont in de versnelling als ik begin te dorsvlegel. Ja, ik zal kijken zelf ook, maar een beetje extra steun nooit iemand pijn gedaan.
Tenzij, natuurlijk, je draagt een jockstrap tijdens een BDSM-sessie, maar ik dwaal af.
Hey allemaal. Zoals sommigen van u wellicht weet, Britney Spears ontsnapt aan haar vader en probeerde over te nemen van de podcast I co-host met mijn vriend Chris. Ik ben verdrietig dat ik niet krijg om haar te ontmoeten en zou graag voor haar om terug te keren. De clip van Britney is hier . Chris hoopt dat ze niet terug. Ik wil haar terug en zal een spoor van Cheetos leiden naar het huis van Chris (waar wij record) als ik. Maar we wilden om uw mening te vragen. Mocht Britney terug te komen op onze podcast bezoeken?
Ik ben zo'n sukkel. LOL heb ik deze voor aflevering 3 van de podcast die ik doe en ik lachen om mijn eigen domheid. Serieus, ik moet professionele psychische hulp. Als u nog niet geluisterd naar de podcast nog niet, hier is een fragment. Nee, dit is niet normaal materiaal op de show. Alsjeblieft niet oordelen over de hele podcast op basis van deze goden-een beetje Ik heb verschrikkelijk! LOL
Ook ik ben het posten van dit uit te proberen een nieuwe media player plugin. De andere die ik had (en nog nooit gebruikt) gaf me een fout elke keer als ik ging bij te werken. Sinds ik heb gekregen in podcasting, mag ik hier een aantal audio-updates en wil een speler dat zal werken. Hier is de hoop.
Ik ben nog steeds schrijven en zal worden posting meer spullen hier weer erg snel. Naast de oude dingen die ik verloren en nog niet opgemaakt terug is, heb ik ook oude dingen die ik nooit af en de nieuwe dingen die ik mee bezig ben. In de komende maanden kan je verwachten dat meer posten hier regelmatig.
Het is waarschijnlijk al een paar weken geleden dat ik voor het laatst hier iets gepost. Ik kan echt nu niet het recht onthouden en ben te lui om nog druk bezig te kijken. Ik heb gehad, en nog steeds hebben, dus veel dingen gaande die ik niet kan lijken in te halen. Nou, voor nu, tenminste.
Ik ben achter op e-mails dat ik wil verzenden. Ik ben achter op commentaar op blog posts en contact opnemen met podcasts ik wil. Ik ben achter op het werken aan mijn roman. Ik ben achter op tweets. Ik ben zo ver achter op zo veel dingen die het licht aan het eind van de tunnel is waarschijnlijk een ver sterrenstelsel twinkelende en treitert me. Ik heb liever dat het licht een goederentrein op dit punt.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben eigenlijk niet klagen. In feite, ik ben blij dat ik heb het zo druk. Als ik niet was, kan ik nog steeds gedeeltelijk depressief, proberen om dingen in mijn leven. Integendeel, ik heb het zo druk om dingen te doen, heb ik eindelijk het gevoel dat ik deel heb mijn leven weer leven, dat is een goede zaak voor deze kluizenaar.
De meeste van mijn aandacht is in te gaan op het creëren, bewerken, en het opzetten van een kop verse Hell geserveerd met een kant van de hemel , de nieuwe podcast I co-host met mijn vriend Chris . De initiële instelling up van de site, krijgen het in iTunes, het leren van de editing en de rendering touwen, omgaan with that feeds you let niet zal veranderen things when u need om, fucking up majorly dingen in het proces, opnieuw-het bewerken van een episode die een of andere manier heb verknald tijdens het renderen, is allemaal een enorme hoofdpijn, een enorm leerproces, en een enorme hoeveelheid plezier!
Ja, ik meen het echt. Het is katterig is op keer, maar het is een erg leuk ook. Deze eerste fase van het opstarten is het ergste qua tijd. Na een paar afleveringen, zal ik meer tijd hebben om terug naar dingen die ik behoefte om terug te krijgen te krijgen, omdat al het harde en tijdrovende spul zal worden verzorgd door dan.
De podcast is niet de enige toegang tot mijn tijd, hetzij. Ik heb nog geschreven, maar niet werken aan mijn roman. Ik heb gewerkt op artikelen en het indienen ervan bij verschillende freelance sites, ook al heb ik niet een goede achtergrond in het Engels, schrijven, of journalistiek. Het is nog steeds niet stoppen met mij uit te proberen, maar, en ik blijf hoop dat mijn artikelen zullen worden gezien door iemand die mijn schrijven zal realiseren vermogen en geef me een kans.
Ik heb ook gewerkt aan korte verhalen in te dienen bij tijdschriften en online betalen markten. Het is mijn droom om schrijver te worden en om voldoende werk moeten kunnen om mezelf te onderhouden met mijn droom. Ik zou veel liever schrijf fictie dan non-fictie, maar hey, wat werkt voor mij betaalt.
Ik ben busting mijn kont nu proberen om mijn droom te verwezenlijken. Ik kan alleen maar hopen dat de mensen en dingen die ik heb verwaarloosd zal begrijpen. Ik ben 32 en het gevoel alsof het een nu-of-nooit zoiets. In de komende twee weken tot een maand moet ik gekalmeerd en hebben veel minder op mijn bord en dan zal ik in staat zijn om terug naar de mensen die ik moet krijgen en willen terug te krijgen. Ik zal weer kunnen socialiseren meer op Twitter * en Skype. Als je een vriend die is al te wachten om te horen van mij, heb ik je niet vergeten! Ik heb een lijst recht door mijn computer van wie ik moet contacteren. Je bent in mijn hart en in mijn hoofd, lieve vrienden, maar op geen enkele manier bent u vergeten.
* Ik mis dan praten en chatten met mijn vrienden op Twitter! Ik kom snel terug en kijken uit naar inhaalslag met zo velen van jullie.
Het is al meer dan een jaar geleden dat ik voor het eerst dacht dat het doen van een podcast en uiteindelijk is het tot wasdom komen, dankzij mijn vriend Chris Guido . Hij deed me denken aan het afgelopen maand en we zitten een paar dagen geleden en nam onze intro episode.
De podcast wordt genoemd een kop verse Hell geserveerd met een kant van de hemel . Wie denk je dat de hel deel? Het gaat over het leven en de absurditeiten. In onze intro episode ( aflevering 0 ), wij onzin en lachen ons een weg door. Ja, we waren totaal niet voorbereid, ondanks het feit dat ging een paar weken geleden en dacht dat dingen uit. Opmerkingen zijn geweldig. Niet zo veel, maar, als ze niet voor je. Ha ha.
Neem een luister en bel ons, mail ons, commentaar en je te abonneren. Ja, we nemen gedronken en willen bellen is ook mogelijk! Details staan op de site.
Ik zal zeggen dat de bewerking is stront en de bestandsgrootte is veel te groot voor slechts 35 minuten, maar dat is mijn schuld. Ik was niet erg vertrouwd bent met de opname-software die ik gebruikte. Testosteron leidt mij hebben een afkeer van handleidingen. Na inslikken mijn trots, zag ik eindelijk een paar dingen op. Dingen worden in de toekomst beter episodes, ik beloof het!
We hopen op de podcast beschikbaar in iTunes binnenkort. Ik stuurde in de info van gisteren en kreeg een email terug kort na het zeggen van de feed werkt en dat de podcast in het kader van herziening van overweging. In de tussentijd kunt u luisteren op de site of downloaden in mp3-formaat. Dit zal een wekelijkse podcast, maar er kunnen momenten zijn waar we een week overslaan.
Niet letterlijk natuurlijk, maar figuurlijk. We hebben allemaal dood van ons gedurende ons leven, of althans, het overlijden van fasen van onszelf. Deze was snel dood, pijnlijk en onverwacht, maar ik kom te realiseren, goed.
Met elke dood van ons een nieuw leven begint. We worden de mensen die we zetten in en laat het verleden achter ons zelf. Als we eenmaal een bepaalde leeftijd getroffen, hoewel, er zijn een aantal dingen over ons, dat zal niet veranderen, maar er zijn nog tal van veranderingen die zich kunnen voordoen. Soms zijn de veranderingen zijn subtiel, misschien een veranderende visie. Andere veranderingen, echter, kan onze persoonlijkheid in iets compleet tegenovergestelde van wat andere mensen-en onszelf-ooit geweten hebben.
Ik kan niet tellen het aantal keren dat ik al dood in dit leven. Op dit punt, ik denk dat het een supercomputer te nemen om dat uit, of op zijn minst iemand die echt goed met een abacus figuur.
Bij elke grote dood Ik heb nagedacht over de persoon die ik zou gaan worden en vroeg zich af waar die persoon me zou nemen in het leven. Terwijl ik toegeven dat ik heb gedaan dat een beetje met deze nieuwe dood, heb ik nauwelijks totale over nagedacht. De reden daarvoor is dat ik weet uit het verleden sterfgevallen dat het denken over het niet zal krijgen te maken aangepast in het nieuwe leven nog sneller, gemakkelijker of beter. Ik reed me gek met vragen dat ik geen antwoorden op had en ik weiger om mij door middel van ten minste dat gedeelte opnieuw.
Ik weet niet hoe ik zal blijken wanneer ik dat doe wennen in dit nieuwe leven dat ik kom in. Ik weet dat ik anders zijn, maar niet op welke manieren. Het enige wat ik zeker weet is dat ik zal sterker worden. Ik ben altijd na een overlijden. Vertrouwen niveaus, toewijzing van eigenwaarde, de totale persoonlijkheid, deze en meer zijn eigenschappen waarin ik zal gewoon moeten wachten en uit te vinden hoe ze uitpakken.
Ik wil graag denken dat ik iets te zeggen over hoe ik naar buiten draaien, maar ik echt niet. Het is een natuurlijk proces. In de natuur versus nurture debat, dat heb ik gestudeerd aan de lengte, ik geloof te voeden speelt slechts een zeer klein deel, in voorkomend geval, werkelijk, in hoe we blijken. Het is de natuur, onze individuele zielen en persoonlijkheden, die vormen en definieert ons. Ik ben niet proberen te openen hier een debat, waarin alleen mijn mening na veel onderzoek door de jaren heen.
Hoewel het denken over deze persoonlijke dood / leven ding vandaag, had ik een grote sprong voorwaarts van hoop voor de toekomst zullen voordoen in mij. Het was niets meer dan een vonk van cellulaire diep van binnen, maar het is gebeurd, ik voelde het, en toch voel in mij. Van het creëren van het leven, aan het hebben van een idee, om zelfs de Chaos theorie, we weten allemaal dat een klein vonkje kan ons leiden op het pad naar groter en helderder dingen. Deze vonk leidde tot hoop. Laten we eens kijken waar het me brengt vanaf daar.
Er wordt gezegd dat een foto zegt meer dan duizend woorden. Take off drie nullen en er is slechts een woord links naar alles wat ik teken-crap beschrijven!
Als een schrijver, ik kan schilderen je een foto met woorden, het creëren van boeiende nieuwe gebieden, open je fantasie, waardoor je aan het lachen, enz. Als een artiest, kan ik stellen dat u een afbeelding die u zou meer dan blij om je kont af te vegen met . Hoewel, kunt u hetzelfde doen met alles wat ik schrijf, maar dat is naast het punt.
Ik had een idee voor een korte horror verhaal voor een paar jaar nu. Ik probeerde het schrijven ervan, maar besefte het formaat is verkeerd. Ik probeerde het als een scenario en nog steeds het formaat is verkeerd. Op een dag vorig jaar drong het tot me door dat het een grafische roman en het werkte. Het enige probleem is ik kan niet tekenen om mijn leven te redden. Serieus, zelfs mijn stick cijfers moet werken.
Dus wat is een jongen te doen? Ik wil niet het idee schroot, zoals ik echt leuk. Ik heb geprobeerd vrienden te vragen die kunnen tekenen, maar ze zijn niet geïnteresseerd. Ik heb geen geld om iemand aan te besteden te trekken voor me, vooral iets dat geen enkele belofte of garantie heeft van steeds wordt gepubliceerd, behalve misschien op deze site. Als een ander creatief uit te oefenen, heb ik besloten om de eerste pagina panel stelt voor. Het resultaat is het wangedrocht hieronder. (Sorry, ik heb geen scanner. Ik nam de foto met mijn iPhone en per e-mail aan mezelf, zodat ik hier kon laten zien.)
Sta mij toe om te beschrijven in woorden wat het zou moeten zijn dat op dit foto en in de latere platen na.
De brandende zon ging op het ruime landelijke dorpje Salem Hills, een kleine agrarische gemeenschap. Ik stond te kijken naar de horizon en dat is als ik het rook-regen. Er was regen in de lucht, maar het zou nog twee weken voordat hij zou vallen.
Record-hoge temperaturen en geen druppel regen voor de afgelopen vier maanden gebakken de grond totdat hij doodt bijna alle flora, met achterlating van slechts spaarzame plukjes bruin gras omgeven door grote patches van droge, gebarsten, gehard vergeelde aarde. Geen gewassen kunnen groeien als we waren niet uitgerust met het gewas sprinklers, ons water uit ondergrondse bronnen. Wat overbleef van ons water, toch.
De ernstige droogte die ons in het dorp geplaagd had beweerd 73 levens, vooral de ouderen en de zeer jonge. We konden niet door de grond graven in een van de twee begraafplaatsen van onze stad, dus gebruikten we combineert om tot aan de verharde grond in een open veld. De provisorische graven waren ondiep, maar we hadden geen andere alternatief. De doden waren gewikkeld in doeken en extra grote vuil werd geplaatst op de top van hen te helpen insecten en dieren in het wild voorkomen ontheiligen of storende hun tijdelijke rustplaatsen.
Op het eerste, als we niet meer konden graven volledige graven, dus besloten we de overledene in hun kisten, waarin ze in het veld, maar al snel vond de verzengende hitte kromtrekken en het vernietigen van de kisten. Op dat moment realiseerden we ons wat we zouden gaan moeten doen. Als een gemeenschap, werden we misselijk bij de gedachte. Maar met geen andere opties, behalve hopen op regen, hebben we besloten om zich alleen bezig met deze plaag in de geschiedenis van ons dorp.
Toen de regen uiteindelijk kwam twee weken later, was het niet de zegen ons dorp gehoopt. In plaats daarvan was een vloek, een levende nachtmerrie dat onze slaperige dorpje zou achtervolgen voor de komende jaren.
Oke, dat kan niet de beste omschrijving, maar het is alles wat ik heb voor nu en u in ieder geval de foto van het beeld. De man op de foto is niet de bedoeling te zijn kruis grijpen. Aangezien ik niet kan handen en voeten te stellen op alle, dat hij er geen heeft en het was gewoon een rare positie waar ik moest zijn ene hand gaan. Ook is het bedoeld als een onverharde weg hij staat in de voorkant van zijn. Het rare vormen achter de loper-aanmelden worden verondersteld de tijdelijke graven.
Het is ook gezegd dat oefening kunst baart, maar ik heb niet het geduld of talent om te tekenen. Serieus, dit is zo goed als het wordt voor mij. Terwijl ik bezig was het schrijven van dit bericht, ik dacht misschien zou ik de volgende paar pagina's trekken meer creatieve oefeningen en post hier hen. Ik weet niet of ik wel of niet. Ik ben nog steeds gekwetst over het bovenstaande obsceniteiten. Praten over dit verhaal weer, echter, heeft mijn interesse in de vernieuwde eindelijk het gedaan, zelfs als dat betekent dat ik waardeloze tekeningen te trekken om het af, dus misschien zal ik doen. Tenzij, natuurlijk, een van jullie prachtige lezers weet van iemand die artistieke bereid zou zijn om met mij samen te werken aan dit project.
Bio: Ik ben een homo, award-winnende schrijver wiens leven maakt de wet van Murphy lijkt op een theekransje met Pollyanna en Mary Poppins. Ik heb een kalende hoofd van haar, een ton schuld, en een geek's-delight DVD-collectie, dus ja, ik ben de Amerikaanse droom leeft. Die droom is toevallig een nachtmerrie en schrijf ik erover.
Recente Reacties